Op de dag van mijn diakenwijding, dat was op 10 mei jl., kreeg ik het verzoek contact op te nemen met de persoon die in ons aartsbisdom Utrecht verantwoordelijk is voor de uitvoering en begeleiding van de benoemingen. Natuurlijk was ik in de laatste maanden van mijn oplei-ding best wel benieuwd in welk parochieverband ik zou worden benoemd. Er spookt dan van alles door je hoofd en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik de kaart van het aartsbisdom wel eens heb bekeken met het idee: waar kom ik terecht. En vanzelfsprekend gonsde het van de geruchten. Zelfs in de bedevaarttrein naar Lourdes heb ik van alles gehoord en daar hoorde ik voor het eerst over het parochieverband Viergaarden als mogelijke optie. Het schijnt dat er door een aantal mensen zelfs flessen wijn op is gezet! En toen ik mij, kort na mijn wijding, vervoegde op het aartsbisschoppelijk paleis aan de Maliebaan in Utrecht en hoorde dat het inderdaad de parochies van Duiven, Westervoort, Groessen en Loo zouden worden, toen was ik blij, verheugd en opgetogen!Mijn naam is Marc Oortman, ik ben 42 jaar oud en ik ben geboren en getogen in Haaksbergen. Ik ben dus een Tukker in hart en nieren. Ik ben opgegroeid in een warm nest, mijn ouders zijn nog steeds op alle mogelijke manieren actief in de parochiegemeenschap en mijn zus en zwager, met hun twee zonen, hebben een actief leven. Zij wonen allen in Haaksbergen.
Toen ik ongeveer zeven jaar geleden aan mijn familie vertelde dat ik, na vele jaren van twijfel, de knoop had doorgehakt en had besloten mijn roeping tot het priesterschap te volgen, was er geen verbazing over het gegeven dat ik priester wilde worden. Wel over het moment. Ik was op dat moment een geslaagd advocaat die, samen met een compagnon, een eigen kantoor had met vijf andere advocaten en zeven collega’s als ondersteunende dienst.
Na mijn middelbare schooltijd, waarin ik Mavo, Havo en Atheneum doorliep, ben ik in Utrecht Nederlands Recht gaan studeren. Na een korte periode in militaire dienst en een jaar lang solliciteren (het waren de minder vette jaren van begin jaren negentig), kreeg ik een baan als advocaat-stagiair op Urk. Ik heb daar met heel veel plezier gewerkt. Op dat voormalige Zuiderzee-eiland ben ik mij zeer bewust geworden van mijn katholieke wortels. Maar bloed kuipt waar het niet kan gaan en na verloop van enige jaren ben als advocaat-medewerker be-gonnen op een kantoor in Enschede. In die tijd worstelde ik sterk met mijn roeping tot het priesterschap. Maar iedere kans die ik kreeg om de vraag naar het priesterschap weg te stoppen greep ik aan. Dat deed ik dus ook op het moment dat mijn toekomstige compagnon mij vroeg met hem een maatschap te vormen en een kantoor te beginnen in Hengelo (Ov.). Die kans heb ik aangegrepen, maar na verloop van enige jaren kwam de vraag naar het priesterschap, de vraag naar het uiteindelijke doel in mijn leven, weer opnieuw naar boven. Toen heb ik besloten “ja” te zeggen op roepstem van de Heer.
In september 2003 ben ik als priesterstudent van het Aartsbisdom Utrecht, verbonden aan het Ariënskonvikt in Utrecht, begonnen aan mijn opleiding op de Priester- en Diakenopleiding Bovendonk in Hoeven, Brabant. De afgelopen zes jaar heb ik een weekend om de veertien dagen doorgebracht op dit voormalige seminarie van het bisdom Breda. De eerste vier jaar gecombineerd met mijn werk, de laatste twee jaar met de stage die ik liep in het parochiever-band St. Maarten op de Utrechtse Heuvelrug. Het zijn intensieve jaren geweest waarin ik veel heb geleerd. Maar het zijn ook jaren met veel plezier geweest. Ik had ze niet willen missen.
De opleiding is zodanig verlopen dat de bisschop en de verantwoordelijken voor de opleiding van harte hebben ingestemd mijn verzoek om tot diaken gewijd te mogen worden. Dat is dus op 10 mei jl. in de kapel van Bovendonk gebeurd. Ik ben transuent diaken, dat betekent dat ik de diakenwijding heb ontvangen als voorbereiding op de priesterwijding. Dat laatste zal, naar ik hoop en verwacht, op 7 november a.s., op het Hoogfeest van de H. Willibrord, plaats gaan vinden in de kathedraal in Utrecht.
En dan krijg je de eerste benoeming! Met ingang van 1 augustus a.s. ben ik tot kandidaat-priester benoemd in uw parochies. Ik zeg u eerlijk dat ik uw parochies niet ken en dat het best enige tijd zal kosten om ze te leren kennen, maar ik wil u graag ontmoeten, ik wil graag met u uw lief en leed delen, ik wil er graag – binnen de grenzen van het mogelijke – voor u zijn. Ik voel het als mijn opdracht Christus te dienen, Zijn Woord te verkondigen en Zijn Sacramenten te bedienen ter wille van de gemeenschap die uw parochies samen vormen. Wij zijn, ieder met zijn of haar eigen talenten, met zijn of haar eigen gegeven verantwoordelijkheden, allen lede-maten van het ene Lichaam dat Christus is.
Graag tot ziens! Haaksbergen, 14 juni 2009, Sacramentsdag
Pastor Marc.J.A. Oortman, diaken